Ráðunautur Leslistans: Sigurlín Bjarney Gísladóttir

Sigurlín Bjarney Gísladóttir var að senda frá sér sína sjöundu ljóðabók,Undrarýmið, fallegt bókverk, ríkulega myndskreytt. Ég var svo heppinn að rekast á ljóðskáldið á förnum vegi og við áttum stutt spjall saman.

– Sverrir Norland

Kæra Sigurlín Bjarney, hjartanlega velkomin í ráðuneyti Leslistans og til hamingju með Undrarýmið, nýju ljóðabókina þína. Einstaklega falleg kápan og í stíl við ævintýralegt umhverfið hér í ráðuneytinu.

Kæri Sverrir! Takk fyrir gott boð.

Til að hefja leik: Einu hef ég verið að velta fyrir mér upp á síðkastið, ef ekki frá fæðingu — hvað er ljóð, veistu það?

Ég held að ljóð sé margt og eigi sér margar hliða, ljóðið býr einhvers staðar í björtu kjallaraherbergi með vinkonum sínum myndlist og tónlist og það er óttalegt ólíkindatól og neitar að láta skilgreina sig, um leið og maður hefur fest það niður í stól og gefið því skilgreiningu þá stekkur það upp með látum (eða laumast burt) og breytist í eitthvað annað. Í mínum huga er ljóðformið mest spennandi því þar er fullkomið frelsi og allt hægt, ljóð eru orð sem raðast saman á áður óvæntan hátt, umbreyta lesandanum ef móttökuskilyrðin eru til staðar, ljóðinu er alveg sama um viðtökur eða sölutölur eða vinsældir, það gerir það sem því sýnist og þess vegna er ekki annað hægt en að heillast gjörsamlega af því.

Já, kannski ljóðið sé einn síðasti útvörður frjálsrar og skapandi hugsunar — og uppreisnarinnar — í mannlegu samfélagi? Rokkið er dautt — en ljóðið lifir.

En manstu hvenær ljóðið smeygði sér fyrst inn í líf þitt, hvað varstu gömul, hvar varstu stödd?

Já, ljóðið er klárlega pattaralegur útvörður. Nei, ég man ekki hvenær nákvæmlega ljóðið læddist inn í taugakerfið, man að ég var byrjuð að fikta við ljóðagerð í 7. eða 8. bekk og þá helst gamankvæði um vinkonur mínar en svo tók alvaran fljótlega við, og fyrir há-alvarlegan ungling er gott að leita í ljóðin, þar er alveg jafn mikið pláss fyrir drama og hlátur. Var alltaf að skrifa hjá mér hugmyndir, ljóð og andvörp en hélt því fyrir mig. Gæti trúað að tónlist hafi haft mikil áhrif, lærði lengi á píanó.

Og áttu þér ljóðskáld sem fylgt hafa þér lengi, og þá hvernig og hvers vegna?

Þau eru nokkur ljóðskáldin sem hafa fylgt mér lengi, dettur helst í hug Sigurbjörgu Þrastardóttur og Óskar Árna Óskarsson en svo eru þarna líka Kristín Eiríksdóttir og Elísabet Jökulsdóttir og Kristín Ómarsdóttir. Þau eru öll svo frjó og búa til nýja rafleiðni í hausnum á mér, opna nýjar og gamlar (gleymdar) víddir. Féll fyrir nokkrum árum fyrir Tomas Tranströmer og svo er ég alltaf að hnjóta um eitthvað fallegt eftir Rilke.

Nýja bókin þín er skreytt afar fallegum og sérstæðum myndum, sem eru „birtar með góðfúslegu leyfi frá Hagströmer lækningasögubókasafninu, Karónlínsku stofnuninni í Stokkhólmi“. Hver var kveikjan að ljóðabókinni, ortirðu út frá myndunum?

Já, ég notaði myndirnar sem kveikjur eða stökkpall inn í skáldskapinn, ákvað síðan að leyfa kveikjunum að vera með í bókinni enda dáldið mergjaðar finnst mér. Mig grunar að úrvinnsla mynda og texta eigi sér stað á ólíkum svæðum í heilanum og þá kannski kannski myndast nýjar tengingar í því undrarými sem heilinn er þegar ljóðin eru lesin og myndirnar teknar inn á sama tíma. Skokk með tónlist í eyrunum er ein svakalegast ljóðakveikja sem ég þekki, nenni bara svo sjaldan að skokka að ljóðin koma seint og hægt.

Færðu inn athugasemd

Skráðu umbeðnar upplýsingar að neðan eða smelltu á smámynd til að skrá þig inn:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Breyta )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Breyta )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Breyta )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Breyta )

Tengist við %s